شخصیت هر فرد می تواند متأثر از عوامل مختلفی باشد. این عوامل محیطی و یا رفتاری بوده و نقش به سزایی در شکل گیری شخصیت هر نفر دارد اما به طور کلی اولین نهادی که به یک فرد در جامعه شخصیت داده و به او طرز و نحوه برخورد با دیگران را آموزش می دهد، خانواده می باشد. سپس فرد وارد جامعه شده و بنا به آنچه که وی در خانواده یاد گرفته است و همچنین با مواردی که خود در جامعه تجربه می کند شخصیت خودش را تکمیل کرده و به آن سر و شکل می دهد. حس مسئولیت پذیری، رفتار هی اجتماعی، نوع مدیریت مشکلات و انجام وظایف و همچنین نگرانی و دغدغه و سلایق و افکار های هر فردی بسته به نوع شخصیت وی متفاوت بوده و می تواند جنبه های مثبت و یا منفی داشته باشد.

حاب از کجا بدانیم که ما چه شخصیتی داریم و یا برای بهبود آن و شخصیت شناسی چه کارهایی را باید انجام بدهیم؟!

مشاوران ما در مرکز مشاوره ازدواج و همچنین متخصصان کانون مشاورین ایران، با سالها تحقیق به یک الگویی از روانشناسی شخصیت رسیده اند که بر طبق آن می توان مشخص کرد که هر فرد چه شخصیت و ویژگی هایی داشته و برای بهبود آن چه کارهایی را باید انجام داد. این دستورالعمل در غالب تستی با نام تست شخصیت شناسی طراحی شده و مشخص می کند که هر فرد چه شخصیتی در جامعه داشته و چه انتظاراتی را برآورده می کند.

تست شخصیت با جدید ترین متد و روش توسط این مرکز انجام میشود و هر فردی با انجام تست شخصیت شناسی و تست شخصیت می تواند به راز های درونی خود پی برده و به پرورش ویژگی های خوب در خود و همچنین ترک عادات بد امیدوار باشد.

برای کسب اطلاعات بیشتر به سایت مشاوره ازدواج رجوع کنید

 مشاوره در برترین مراکز مشاوره مورد تایید کانون مشاوران ایران

مرکز مشاوره ازدواج

انتقال متقابل در درمان

بر اساس نظریه روان کاوی، انتقابل متقابل در زمانی صورت می گیرد که درمانگر شروع به مطرح کردن تضاد های حل نشده خودش به درمانجو بکند. برای اولین بار، فروید در سال ۱۹۱۰ این موضوع را مطرح کرد.

انتقال تضاد های درمانجو به درمانگر یک بخش نرمال و عادی از درمان روان پویشی می باشد. با این وجود، تشخیص انتقال متقابل و انجام دادن موارد ضروری برای بی اثر نگه داشن آن بر عهده درمانگر می باشد.

هر چند که اکثر افراد بر این باورند که انتقال متقابل یک مورد گریز ناپذیر و حتمی می باشد، ولی در صورتی که به شکل مناسبی مدیریت نشود، می تواند زیانبار باشد.

با این وجود، برخی از منابع با انجام یک بررسی مناسب نشان دادند که انتقال متقابل می تواند نقش خلاقانه ای را در روابط درمانی ایفا کند.

چهار مورد وجود دارند که منجر به نشان دادن و ایجاد انتقال متقابل می شوند:

۱٫ ذهنی: مسائل حل نشده خود درمانگر علت آن می باشد (در صورت پیدا نشدن می تواند خطرناک باشد)

۲٫ عینی: واکنش درمانگر نسبت به رفتارهای ناسازگار درمانجوی خودش علت این مورد می باشد (می تواند برای فرآیند درمانی مفید باشد)

۳٫ مثبت: درمانگر نقش حمایتی زیادی دارد، تلاش زیادی می کند که درمانجوی خودش را همراهی کند و موارد موجود بیش از حد را افشاء می کند (می تواند برای فرآیند درمانی مضر باشد)

۴٫ منفی: درمانگر در مقابل احساسات ناراحت کننده به صورت منفی واکنش نشان می دهد، شامل انتقادی بودن بیش از حد، و مجازات کردن یا نپذیرفتن درمانجو می باشد.

انتقال متقابل به صورت قابل توجهی در مورد درمانگران تازه کار شایع می باشد، به همین دلیل است که ناظران دقت زیادی به کار درمانگران تازه کار می کنند و به آنها کمک می کنند که به خودآگاهی بیشتری دست پیدا کنند.

انجمن سلامت روانی با درخواست از متخصصان با تجربه برای نظارت بر کار درمانگران تازه کار و راهنمایی کردن آنها در صورت نیاز، از این متخصصان تازه کار حمایت می کند.

هدف از این کار به جای از بین بردن انتقال متقابل به صورت کلی، عبارت از استفاده کردن از احساسات موجود به صورت خلاقانه می باشد.

انتقال متقابل مربوط به چه شرایطی است

انتقال متقابل عبارت از واکنش نامناسب درمانگر به درمانجوی خودش می باشد. درمانگر به تضاد عصبی غیرهوشیارانه خودش واکنش نشان می دهد و نسبت به درمانجو بی توجه می باشد.

درمانگر به چه نحوی می تواند تشخیص بدهد که انتقال متقابل را تجربه می کند؟ چگونه می توانید متوجه شوید که درمانگر شما علائم انتقال متقابل را نشان می دهد؟

اولین علامت عبارت از یک واکنش عاطفی نامناسب نسبت به درمانجو می باشد. به خصوص در زمانی که درمانجو یک فرد بالغی باشد، واکنش های انتقال متقابل یک درمانگر، یا درمانجو باید شامل موارد زیر باشد:

• یک تنفر نامناسب نسبت به درمانجو یا داشتن احساسات مثبت افراطی نسبت به درمانجو

• بیش از حد عاطفی شدن یا مشغول شدن به مورد درمانجوی خاص مابین سایر دوره ها

• ترس داشتن نسبت به دوره درمان یا احساس ناراحتی در طول دوره

در صورتی که کودک شما مشغول درمان باشد و در صورتی که نسبت به وجود داشتن یک مشکل در روابط درمانی مشکوک باشید، می توانید از راهنماهای دیگری استفاده کنید.

در زمانی که درمانجو یک کودک باشد، علائم هشدار دهنده انتقال متقابل برای درمان می تواند شامل موارد زیر باشد:

• فانتزی های مربوط به نجات یافتن کودک از این موقعیت

• عدم توجه به رفتار انحرافی کودک

• تشویق کودک برای بیان کردن وضعیت خود